maandag 18 juni 2018

Ik moet er nu toch echt aan geloven...


Ik ben bijna 44. Nog een week of 5, dan is het zover. Ik heb het lang uit kunnen stellen. Harry was 37, en Maks en Quint 6, toen zij er al aan moesten geloven. Ik was lang de enige die er niet aan hoefde. Mijn broer, zus, ouders, man en kinderen, allemaal hadden ze er één. Vandaag moest ik er toch ook aan geloven...


Maks wilde graag een broek voor zijn action man. Een hele collectie
was niet nodig, maar zo half bloot vond hij ook niks. Een stoere zwarte broek werd het. En daar zat hem nou net de kneep, in die zwarte stof, met dat zwarte garen. Zelfs onder het dakraam, met het lampje van de machine (en ja, ik had er ook nog een extra lampje bijgezet), zag ik het toch niet zo duidelijk meer... De broek is goed gekeurd. Maar ik kon er niet meer onderuit, ik had nu toch écht mijn leesbril nodig om het te kunnen zien! 

woensdag 6 juni 2018

Een witte odette.

Odette nummer twee. Bo vindt mijn Odettes net zo leuk als ik. Wilde hij perse getild worden bij de foto van de mintgroene, wilde hij dat nu weer. Vanaf de tafel stapte hij zo in mijn armen. 

Op de onderste foto ligt fan nummer twee. Volgens Dot slaapt hij heerlijk.

Deze Odette heb ik direct iets smaller gemaakt en de zoom is nu recht. Middenvoor en middenachter is hij 3,5cm korter dan de mintgroene versie. 
De shirts zijn makkelijk te maken en zitten heerlijk. 



zaterdag 2 juni 2018

Een mint groene Odette.

Donderdag achter de machine gekropen voor mijn eerste Odette, van La Maison Victor. Leuk patroon, makkelijk te maken. Al na de eerste naden twijfelde ik over de breedte.
Foto genomen en advies gevraagd. De meningen waren verdeeld.














Toch de zijnaden versmald. Ongeveer 2cm aan weerszijden. Dit is het resultaat! Veel beter. Hij zou nog iets korter mogen, maar dat doe ik bij een volgende.















































Even een moment om te waarderen wat voor close-call dit was. De tweede draad van de tweelingnaald was al van de spoel af, maar zat nog naald... Oef!













Fotobomb!


















Bo wilde ook graag een beetje aandacht!










zaterdag 26 mei 2018

Nieuwe jurk voor de komende warme dagen.

Na drie maanden van sukkelen met mijn pols heb ik vandaag voor het eerst iets voor mezelf gemaakt. Knippen is nog wel pijnlijk, maar het naaien gaat wel goed. Ik had deze jurk van de week al geknipt, en vandaag had ik eindelijk tijd om hem in elkaar te zetten. Niet heel moeilijk, maar ik liep toch even vast op de mouwen. Ik had het stiksel aan de binnenkant gestikt in plaats van aan de buitenkant. Het zal de warmte zijn geweest. Gelukkig waren er dames zo vriendelijk om mij op mijn fout te wijzen, en nu heb ik dan een heerlijke jurk voor de komende warme dagen.

Het patroon is de Genova van La Maison Victor. De stof is van See You At Six (van vorig jaar), een heerlijke dunne viscose.


Ik moet vrijdag nog wel even naar de markt voor een ander lintje. Ik wil graag een iets donkerder kleur en iets langer, deze kan ik maar net strikken.
























woensdag 16 mei 2018

Even klagen...!

Echt een rotdag vandaag. Eerst naar de huisarts, vierde keer in een wachtkamer deze week en de week is nog niet om! Hadden ze iemand ingepland voor het bloedprikken, die die dag vrij had. Om 9.30, na 5 kwartier wachten op een vervanger heb ik het opgegeven. Ik loop via de apotheek, om nieuwe pleisters te halen, want onder mijn voet zit een grote blaar. Met dat ik naar buiten loop, komt er een mevrouw aan rennen waar ik al die tijd mee in de wachtkamer zat. Ze vertelt dat er iemand is gearriveerd voor het bloedprikken. Zo lief, ruilt ze ook nog van nummertje zodat we eerder aan de beurt zijn. Een klein gouden randje aan vandaag.

Nog tijdens het wachten belt Harry dat hij gebeld is door de tunvereniging, Maks is niet meer welkom. Er is maandag iets voorgevallen. Nou had ik dat al gehoord van de turnjuf en Maks had van mij al te horen gekregen dat hij als straf de rest van de week niet meer mocht. Maar deze dame had het over de rest van het seizoen en mogelijk zelfs volgend seizoen alleen nog maar kanjer-turn! Die dame moet heel blij zijn dat ik haar op dat moment niet kon bellen. Alhoewel ik denk dat mijn temperament ervoor gezorgd heeft dat ze Harry heeft gebeld in plaats van mij. Maar hier is het laatste woord nog niet over gezegd! Ik ga eerst de turnjuf vragen hoe de vork nu precies in de steel zit en daarna de dame van de administratie aan haar jasje trekken.


Al sinds zondag zij we op zoek naar Pluis. Eerder was Quint zijn allerliefste-lievelings-Pluis al kwijt. Zondag had hij een reserve Pluis (één-na-liefste-lievelings-Pluis) mee naar het openlucht museum in Arnhem, en daar is hij uit zijn zak gevallen. Vermoedelijk op het laatste stuk, bij de zuivelfabriek. We hebben gezocht. Het museum heeft gezocht en als hij gevonden wordt, worden we gebeld. Maar nu heb ik een verdrietig mannetje thuis. Quint heeft Asperger en zijn Pluizen beteken heel veel rust en steun voor hem. En verdriet ontaard in boze buien (meltdowns). Hij had de hele dag zo goed op Pluis gelet, en toch, in een onbewaakt ogenblik... 

Geluk bij een ongeluk, allerliefste-lievelings-Pluis is gisteren weer gevonden. Achter de kattenbak. Nu vind ik Pluis op de meest vreemde plaatsen terug, deze viel nog wel mee. Wel even fris gewassen... 😄
Nu een oproep via facebook gedaan, wie weet hebben we geluk.

En dan nog die lijst met kleine, alle daagse ergernisjes: de kat die nét naast de plavuizen op de grootste schoonloopmat heeft gespuugd. Mijn favoriete magneet die van de kast valt en nu gebroken is. De wasmachine die halverwege het programma om onduidelijke redenen heeft besloten om ermee te stoppen, net als er iets in zit wat je écht nodig hebt... En de vaatwasser, waar de helft van de vaat niet schoon is geworden!

Weet je, ik ga naaien! Dat
helpt vast!

dinsdag 1 mei 2018

Een quilt voor Maks.

Ik heb Maks en Quint al lang geleden elk een quilt beloofd. Het verzamelen van de stofjes duurde even, maar inmiddels ben ik aardig compleet. Ik was al eens eerder begonnen aan de quilt van Maks. Het zou een disappering-nine-patch worden, maar ik vond het te rommelig en een aantal van de stofjes hebben zulke leuke plaatjes dat ik er eigenlijk geen kleine lapjes van wilde knippen. Omdat mijn pols me nog steeds parten speelt, heb ik veel tijd om ideeën op te doen via internet. Daar kwam ik een voorbeeld van een leuke quilt tegen, met een grote tractor in het midden en allemaal vierkante lapjes er om heen. Maks is gek op graafmachines, hijskranen en tractoren. Dat wilde ik maken voor hem. Na veel gezoek op internet bleek het patroon uit een boek te komen. Het boek heet Farm Girl Vintage van Lori Holt. Ik heb een poosje rond zitten neuzen op haar blog; Bee in my bonnet. Helemaal leuk! En terwijl ik daar aan het neuzen was, ging er een klein lampje bij mij branden... Ik herkende dat boek... Ik had dat al eens in mijn handen gehad... Boven, in de inloopkast! Dat boek staat gewoon tussen mijn collectie quilt- en patchwork boeken! 

Het maken van het blok gaat langzaam. Er moeten veel kleine onderdeeltjes geknipt worden, het in elkaar naaien is net een puzzel, maar dan een hele leuke. Niet moeilijk, gewoon goed de aanwijzingen volgen. Dan als laatste het borduren van het stuur en de rook. Klaar! Hij is zó leuk. Ik wordt er helemaal blij van. Er moeten nog randen omheen en dan kan ik gaan werken aan de vierkanten. Maar nu ik eenmaal zie hoe de quilt moet worden heb ik er echt weer zin. Helaas werkt mijn pols niet mee. Knippen, naaien en borduren zijn niet geheel pijnloos. Dus rustig aan en veel pauzes.


Het allereerste begin. Het uittekenen en knippen van de lapjes.




Dag twee. Het grootste deel van het blok zit in elkaar.




Dag vier. Het blok zit in elkaar, nu het borduren van het stuur en de rook.




Het blok helemaal af! Hij is zó leuk geworden!



zondag 22 april 2018

Pols krijgt staartje.


Vandaag kwam Harry met een lief cadeautje thuis van het boodschappen doen. De nieuwe La Maison Victor. Hij heeft hem voor me meegenomen, omdat ik morgen terug moet naar het ziekenhuis. Naar het handenteam. Omdat het meerdere afspraken zijn moet ik lang wachten en nu kreeg ik de LMV om de tijd te doden. Lief he? Ik moet eerst naar de ergotherapeut, daarna naar het handenteam. Daar worden mijn klachten besproken door een team van handenspecialisten. Ze vermoeden SL-letsel. Een afscheurde (of heel erg opgerekte) pees tussen twee handwortelbeentjes. Voorlopig therapie en een brace, mogelijk een operatie. Hierbij moet ook rekening gehouden worden met mijn hypermobiliteit. Het verhaal van mijn gebroken pols krijgt dus nog een staartje...









Ik heb een mooie lap stof, waar ik nog geen doel voor had. Van de week kreeg het advies voor een jurk... Die dus in deze editie van de LMV staat. Nu ben ik dus dubbel blij!